بسم الله الرحمن الرحیم لتجدن اشد الناس عداوة للذین آمنوا الیهود و الذین اشرکوا ** قطعا، يهود و مشركان را دشمنترين مردم نسبت به مؤمنان خواهي يافت. (سوره 5 آیه 82)

نظر قرآن و جامعه شناسان غرب درباره آغاز زندگی بشر

نظر قرآن و جامعه شناسان غرب درباره آغاز زندگی بشر
پرسش:
آیا جامعه‌شناسی غرب، در زمینه‌ی آغاز زندگی بشر در روی زمین و خداپرست بودن انسان‌های اوّلیّه، دیدگاه یکسانی با قرآن دارد؟

 


پاسخ: از دیدگاه قرآن، آدم ابوالبشر علیه‌السلام عالم به علم لدنّی بود. خداوند آدم را خلیفه‌ی خود در زمین گمارد و او برای این که در زمین فساد نکند، باید زمین را کاملاً می‌شناخت. پس نخستین انسانی که به عرصه‌ی زمین پا نهاد، عالم بود و تمام ابزارها را می‌شناخت، امّا این ابزارها فراهم نبود و او از علم خداوندی برای ساخت آن‌ها بهره گرفت. بنا بر این، نخستین انسان، علمش را از خدا داشت و خداپرست نیز بود.

طبق فرمایش قرآن، زندگی بشر در زمین، با دو ویژگی توحید و علم آغاز شد. جامعه‌شناسی امروز غرب، بر خلاف قرآن، عقیده دارد که زندگی بشر با جهل و بت‌پرستی آغاز شده و خدا معلول ترس بشر از عوامل طبیعی است. همین ترس او را به پناه بت‌ها کشانده و گاه درخت یا کوه یا ستاره‌ای را از ترس عذاب‌های آسمانی یا به طمع نزول نعمت پرستیده است. او پس از این که آگاه‌تر شد، از بت‌پرستی به زنده‌پرستی، و از آن به غیب‌پرستی و سپس به خداپرستی روی آورد. این دیدگاه جامعه‌شناسان غرب، بر خلاف چیزی است که خداوند از سیر آفرینش بیان می‌دارد. آنچه بشر را دچار جهل و شرک نموده است، دوری از نقطه‌ی آغاز و فاصله گرفتن از خط انبیا علیهم‌السلام می‌باشد.

بر این اساس، زندگی انسان در زمین، با اکثریّت انسان‌های خوب آغاز شد، هر چند از حیث کمّیّت، بیش از دو نفر نبودند؛ همان‌گونه که با اکثریّت انسان‌های خوب نیز پایان خواهد یافت و عدد آن‌ها در پایان را خدا می‎داند.