بسم الله الرحمن الرحیم لتجدن اشد الناس عداوة للذین آمنوا الیهود و الذین اشرکوا ** قطعا، يهود و مشركان را دشمنترين مردم نسبت به مؤمنان خواهي يافت. (سوره 5 آیه 82)

چرا حضرت نوح (ع) قوم خود را نفرین کرد؟


پرسش
: می‌دانیم ‌که پیامبران الاهی از سعه‌ی صدر گسترده‌ای برخوردار بودند، و مأموریّتشان از طرف خداوند، هدایت خلق بود، نه نفرین آنان؛ پس چرا وقتی تاریخ حضرت نوح علیه‌السلام را در قرآن مطالعه می‌کنیم، می‌بینیم که آن حضرت، بر خلاف برخی دیگر از پیامبران، قوم خود را نفرین می‌کند:
وَ قَالَ نُوحٌ رَبِّ لاَ تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّاراً
یعنی: و نوح گفت: پروردگارا! احدى از كافران را بر روى زمين باقى مگذار!

 


پاسخ : آیه‌ی بعدی همین آیه‌ی فوق‌الذّکر، علّت درخواست عذاب را از زبان حضرت نوح علیه‌السلام،چنین بیان می‌کند:
 إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبَادَكَ وَ لاَ يَلِدُوا إِلاَّ فَاجِراً كَفَّاراً  ؛
یعنی: چرا كه اگر آنها را باقى بگذارى، بندگانت را گمراه مى‏كنند و جز نسلى فاجر و كافر به وجود نمى‏آورند.

نُه قرن تلاش نوح علیه‌السلام در ایمان تعدادی انگشت‌شمار به بار نشسته بود و تمسخر و تلاش کافران در گمراهی مؤمنان، روز به روز افزوده می‌شد. در هدایت کافران که هیچ بارقه‌ی امیدی نبود و فرزندانشان نیز در زمره‌ی آنان درمی‌آمدند. از طرفی، تاب تحمّل دینداری در مؤمنان اندک نیز فروکش کرده بود. از این رو، نوح علیه‌السلام دست به دعا برآورد و عذاب کافران را از خدا خواست. اگر کسی به امروز و آینده امیدوار باشد، نمی‌تواند از خدا درخواست عذاب کند؛ امّا آن حضرت هیچ بارقه‌ی امیدی نمی‌دید، چراکه خداوند به او خبر داده بود دیگر هیچ کس از قوم تو ایمان نخواهد آورد:

وَ أُوحِيَ إِلَى نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلاَّ مَنْ قَدْ آمَنَ فَلاَ تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ ؛
یعنی: و به نوح وحى شد كه از قوم تو جز كسانى كه(تا به حال) ايمان آورده‏اند، هرگز كسى ايمان نخواهد آورد، پس از آنچه مى‏كنند غمگين مباش.